Grecja Wypoczynek


Atrakcje turystyczne Grecji

Serwis Open Travel Vacations opublikował listę 25 najlepszych atrakcji turystycznych Grecji.

Lista 10 najlepszych atrakcji:

1. Romantic Santorini
2. Meteora
3. Acropolis (Akropolis)
4. Little Venice
5. Epidaurus Theater
6. Beaches of Crete
7. Delphi Ruins
8. Melissani Cave
9. Lake Plastira
10. Benaki Museum

Na stronie Open Travel zobaczysz resztę atrakcji, zagłosuj na swoim zdaniem najlepsze.


Beocja

Beocja (gr. Βοιωτία,Boiotia, łac. Beotia) – kraina historyczna w środkowej starożytnej Grecji między Zatoką Koryncką a cieśninami Eubejską i Ewripos. Obecnie Beocja (Viotia) jest prefekturą w Republice Greckiej w regionie administracyjnym Grecja Środkowa, ze stolicą w Liwadii. Graniczy z nomarchiami Attyka Zachodnia i Attyka Wschodnia (region Attyka) oraz prefekturami Fokida i Ftiotyda (Grecja Centralna). Powierzchnia prefektury Beocja wynosi 2952 km², zamieszkuje ją około 130,7 tys. ludzi (stan z 2005 roku).


Preweza

Preweza (gr. Πρεβεζα) – jedna z prefektur w regionie administracyjnym Epir w Grecji. Prefektura położona jest w północno-zachodniej części kraju, graniczy od północy z prefekturami Tesprotia i Janina, od wschodu z prefekturą Arta, od południa ogranicza ją Zatoka Ambrakijska, od zachodu Morze Jońskie. Powierzchnia prefektury wynosi 1036 km², zamieszkuje ją 59,600 osób (stan z roku 2005). Ośrodkiem administracyjnym prefektury jest miasto Preweza.


Akropol ateński

Akropol ateński (gr. akropolis – górne miasto) to położone w Atenach wapienne wzgórze o wysokości względnej 95 m. Był on ufortyfikowanym wzgórzem, na którym już w czasach mykeńskich zbudowano cytadelę. W okresie późniejszym Akropol stał się miejscem kultu. Świątynie zbudowane w okresie archaicznym zostały zniszczone podczas wojen perskich. Podczas odbudowy zainicjowanej przez Peryklesa powstał tu kompleks świątyń: Partenon, Erechtejon, Apteros, sanktuarium Artemidy Brauronia i Propyleje. Zniszczone rzeźby, elementy starszych budowli zostały użyte przy poszerzaniu tarasu w kierunku południowym (odnaleziono je podczas prac archeologicznych rozpoczętych w latach siedemdziesiątych XVIII wieku, w tzw. “gruzowisku perskim”). Perykles odbudowę Akropolu powierzył Fidiaszowi. W pracach uczestniczyli także inni wielcy architekci greccy: Iktinos, Mnesikles i Kallikrates.


Samos

Samos– grecka wyspa na Morzu Egejskim u wybrzeży Azji Mniejszej oraz prefektura w regionie administracyjnym Wyspy Egejskie Północne. Prefektura obejmuje samą wyspę Samos i kilka pomniejszych wysp w tym rejonie. Stolicą prefektury i głównym ośrodkiem miejskim wyspy jest miasto Samos.

Wyspa Samos to jeden z ważniejszych ośrodków klasycznej sztuki greckiej. Według mitów była miejscem narodzin Hery, którą czczono tu pod imieniem Heraja i Tonea.

Pierwsza grecka kolonizacja wyspy zamieszkiwanej przez Karów miała miejsce w okresie mykeńskim ok. 2500 p.n.e.. W XI -IX w. p.n.e. na Samos przybyli Jonowie, jak mówi tradycja , pod wodzą Proklesa z Epidauros. Około 700 p.n.e. na Samos zakończyła się epoka królewska i do władzy doszła arystokracja. W VI w. p.n.e. Samos była rządzona przez tyrana Polikratesa, który zdobył władzę przy pomocy piętnastu hoplitów. Polikrates, dzięki dużej flocie, uzależnił od siebie wiele wysp, a Samos stało się hegemonem na Morzu Egejskim. Był też słynnym budowniczym. Za jego panowania powstał marmurowy falochron portu miasta Samos, przekopano kilometrowy tunel pod górą, wznoszącą się opodal miasta, którym dostarczno wodę (prace trwały 15 lat) oraz zespół świątyń Hery – Herajon i Hekatombeon. Po wojnach perskich wyspa stała się członkiem Związku Morskiego Aten. W 84 p.n.e. wyspa została przez Rzymian włączona do rzymskiej prowincji Azja.

W 1821 na Samos doszło do rebelii ludności greckiej, która obaliła rządy tureckie i przejęła władzę. W 1833 Grecja i Imperium Osmańskie zawarły porozumienie, zgodnie z którym Samos stało się autonomiczną republiką pod protektoratem Imperium Osmańskiego. W 1912 wyspę włączono do Grecji.


Nafplion

Nafplion (Náfplio), znany także jako Nauplio(n) lub Nauplia, to wyjątek pośród greckich miast. Odznacza się pięknym położeniem i dostojną, nieco staroświecką elegancją – pozostałością po czasach, kiedy było stolicą młodej, niepodległej Grecji.

Rząd rezydował w Nafplionie w latach 1829–1834. To tutaj z rąk zamachowców manijskich zginął pierwszy prezydent, Kapodistrias, tutaj też znajdowała się w latach 1833–1834 pierwsza rezydencja bawarskiego księcia Ottona, pierwszego króla Grecji, który objął tron z namaszczenia europejskich mocarstw.

Od lat 80. panuje tu coraz większy ruch. Do miasta przybywają wciąż liczniejsze rzesze turystów, co znajduje odbicie w cenach noclegów i posiłków, niekiedy przewyższających nawet ceny w Atenach. Nadal jednak Nafplion pozostaje najatrakcyjniejszą bazą wypadową do wycieczek po Argolidzie, znakomicie nadaje się też na miejsce wypoczynku nad morzem.

W Nafplionie przyjemnością samą w sobie jest spacer w okolicach przystani, skalistych plaż i – jeżeli ktoś ma jeszcze siły – zwiedzanie dwóch wielkich fortec na cyplu: Palamídi i Akronafplía. W mieście znajdują się najlepsze restauracje i sklepy na wschodnim Peloponezie, oraz wiele udogodnień, m.in. wypożyczalnia samochodów. W okresie letnim wodoloty kursują wzdłuż wybrzeża do Monemvassíi, a także na wschód, na Wyspy Sarońskie.


Łuk Hadriana i świątynia Zeusa Olimpijskiego

Od pomnika Lizykratesa Odós Lissikrátous prowadzi na jedno z najniebezpieczniejszych skrzyżowań w Atenach, gdzie schodzą się Dionissíou Areopagítou, Amalías i Singroú. Po przeciwnej stronie Leofóros Amalías stoi Łuk Hadriana, wzniesiony przez cesarza jako punkt graniczny oddzielający Ateny greckie od rzymskich. Po jednej stronie budowli widnieje napis: „Tu są Ateny, dawne miasto Tezeusza”, a po drugiej: „Tu jest miasto Hadriana, a nie Tezeusza”. Niestety, nie ma tu prawie żadnych pozostałości po rzymskim mieście. Można ich zobaczyć znacznie więcej na południe od świątyni Zeusa Olimpijskiego. Przeprowadzone ostatnio prace wykopaliskowe pozwalają twierdzić, że rzymskie miasto zajmowało przynajmniej okolice Zapio.

Nad okolicą bezpośrednio za Łukiem Hadriana dominują potężne kolumny świątyni Zeusa Olimpijskiego (1,50 €; wejście od Vassilíssis Olgas). Ta największa świątynia w Grecji i – jak wyraził się Liwiusz – „jedyna świątynia na ziemi prawdziwie wyrażająca wielkość boga”, ukończona została właśnie przez Hadriana w 131 r. n.e., prawie 700 lat po wzniesieniu jej fundamentów przez tyrana Pizystrata. W świątyni Hadrian kazał umieścić posąg Zeusa i drugi, odpowiednio okazały, przedstawiający jego samego (oba zaginęły). Ze 104 oryginalnych kolumn wykonanych z marmuru pentelickiego, do dzisiaj stoi jedynie 15, bębny innych kolumn, które zawaliły się w 1852 r., leżą w pobliżu, dając lepsze wyobrażenie o ogromie budowli. Niemal równie wielkie wrażenie wywiera informacja, że za czasów bizantyjskich na architrawie świątyni urządził sobie pustelnię pobożny słupnik.


Korynt

Tak jak i jego starożytnego poprzednika, współczesny Korynt (Kórinthos) kilkakrotnie niszczyły trzęsienia ziemi. Ostatnie miało miejsce w 1981 r. i pozbawiło dachu nad głową tysiące mieszkańców, którzy przez niemal cały następny rok musieli koczować pod namiotami.

Nowe budynki, wzniesione z betonu, są bezpieczne, ale zarazem zupełnie bez wyrazu. Miasto trudno nazwać atrakcją turystyczną, jest ono głównie ośrodkiem przemysłowo-rolniczym, utrzymującym się z handlu rodzynkami znanymi jako koryntki (od stuleci jest to jeden z niewielu cieszących się powodzeniem towarów eksportowanych przez Grecję). Niektórym trudno uwierzyć, że na całym półwyspie nie ma innego miejsca, w którym latem byłoby tak gorąco i sucho jak w Koryncie.

Tak czy owak, warto się tu zatrzymać na dzień lub dwa ze względu na urodę krajobrazu. Tworzy go morze, otaczające miasto z obu stron, i góry, wznoszące się po przeciwnej stronie zatoki.

Ruiny starożytnego miasta, 7 km na południe od Koryntu, do którego w czasach rzymskich przeniesiono z Aten stolicę prowincji Achaja, zajmują spory obszar. Główną budowlą, dającą pewne pojęcie o skali miasta, jest majestatyczna świątynia Apollina, choć do obecnych czasów przetrwało tylko kilka kolumn z fragmentami belkowania. Większe wrażenie robią jednak pozostałości średniowiecznych zabudowań. Znajdują się one na miejscu dawnego akropolu, na Akrokoryncie, wznoszącym się na wysokość 565 m.

Ruiny starożytnego Koryntu ciągną się na znacznym obszarze. Należą do nich fragmenty starożytnych murów miejskich (w czasach rzymskich liczyły one 15 km długości) i położone nieco dalej stadiony, gimnazjony i nekropolie. Jednak do zwiedzania nadaje się tylko część w centrum, wokół rzymskiego forum i doryckiej świątyni Apollina; reszta to niepozorne, często zarośnięte szczątki dawnych budowli, na które można się natknąć, wędrując po wiosce i przy drodze na Akrokorynt.

Całość robi duże wrażenie, dając pewne pojęcie o wielkości i majestacie niezwykle bogatego niegdyś ośrodka. Starożytny Korynt był strategicznym miejscem greckiego i rzymskiego świata, pozwalając na kontrolę handlu między północną Grecją a Peloponezem. Oprócz tego posiadanie bliźniaczych portów w Lechajonie w Zatoce Korynckiej i Kenchreai w Zatoce Sarońskiej umożliwiało kontakty handlowe pomiędzy morzami Jońskim i Egejskim, a co za tym idzie zachodnim i wschodnim obszarem państw basenu Morza Śródziemnego. Nic dziwnego, że zarówno w starożytności, jak i w średniowieczu, miasto raz po raz przeżywało najazdy i walki o władzę. Historię starożytnego Koryntu tworzą przede wszystkim dzieje rywalizacji z Atenami, przeciw którym – podczas wojny peloponeskiej – Korynt zawarł sojusz ze Spartą.

Mimo to Korynt raz tylko przeżył upadek – w 146 r. p.n.e., kiedy Rzymianie po pokonaniu Związku Achajskiego (skupiającego greckie miasta-państwa) zrównali miasto z ziemią. Przez całe stulecie leżało w gruzach, aż wreszcie w 44 r. p.n.e. Juliusz Cezar nakazał odbudowę na wielką skalę. Początkowo miała to być kolonia dla weteranów, później miasto stało się stolicą prowincji. Raz jeszcze Korynt wzbogacił się na handlu: z Rzymem na zachodzie oraz Syrią i Egiptem na wschodzie.

W czasach rzymskich Korynt słynął z bogactwa i miał dostęp do luksusowych towarów. Jednocześnie mieszkańcy chętnie oddawali się ziemskim przyjemnościom, także erotycznym. Przeszło tysiąc kobiet uprawiało prostytucję sakralną w świątyni Afrodyty (Wenus) na akropolu na Akrokoryncie. W latach 51–52 św. Paweł spędził w Koryncie 18 miesięcy, bezskutecznie próbując wpłynąć na zmianę obyczajów mieszkańców (świadectwem tych wydarzeń są wchodzące w skład Nowego Testamentu Listy do Koryntian).

W latach 522 i 551 miały miejsce dwa potężne trzęsienia ziemi, w wyniku których zawaliły się rzymskie budowle, a miasto znowu się wyludniło. Ponowny (choć krótki) rozkwit nastąpił w XI w., za czasów Bizancjum.


Grecja

Bez względu na środek lokomocji, którym się podróżuje do Grecji, pierwsze co uderza po dotarciu na miejsce to olśniewające światło. Światło w tej ekscytującej krainie jest wszechobecne. Śródziemnomorskie słońce odbija się w powierzchni wody, rzucając cienie na wąskie uliczki. Trudno jest oprzeć się czarowi tego pięknego kraju i jego bardzo gościnnych mieszkańców.

Grecja jest kolebką europejskiej cywilizacji, to tutaj narodziła się demokracja. Z tej opromienionej słońcem ziemi wywodzili się sławny Platon, Arystoteles, Hipokrates, Pitagoras i wielu innych ojców nauki.

Grecja posiada wspaniałą historię ale nie żyje tylko nią. Jest dynamicznie rozwijającym się krajem, od 1981 r. członkiem Unii Europejskiej, a równocześnie pozostając jednym wielkim Muzeum Archeologicznym, pełnym zbiorów starożytnej sztuki.

Część kontynentalna Grecji obejmuje fragment półwyspu Bałkańskiego oraz półwysep Peloponez. Grecja jest również krajem wyspiarskim – jej obszar obejmuje ok. 2000 wysp. Zamieszkanych jest jednak jedynie 167. Do największych z nich należą: Kreta, Eubea, Lesbos i Rodos. Każda spośród wysp jest inna, ma swoją kulturę i odrębną historię.

Kraj ten jest bardzo różnorodny geograficznie. Blisko 81% jej powierzchni stanowią pasma górskie, krajobrazy są urozmaicone o słone bagna, bujne lasy, jaskinie i naprawdę piękne plaże, których jest tutaj co najmniej kilkadziesiąt. Najwyższym szczytem jest Olimp 2917 m n.p.m., który wg mitologii greckiej był siedzibą bogów.


Ateny

Grecja, to przed wszystkim zabytki. Jej stolica Ateny kusi turystów zabytkami starożytności, a w szczególności najbardziej znany Akropol. Ateny to także wspaniałe widoki ze wzgórz Likavitos i Filopappou. U podnóża Akropolu rozpościera się Plaka, pełna zabytków z czasów Bizancjum, średniowiecza i XIX w., które wydały się tak egzotyczne Byronowi i innym romantykom. Będąc w Atenach warto zobaczyć również monumentalną bramę Propyleje, świątynie Aten Nike oraz Erechtejon z jej słynnym krużgankiem. Zwiedzanie Aten zakończyć możemy na obejrzeniu Odeona Herodosa Attyka, wieży wiatrów, świątyni Zeusa Olimpijskiego oraz stadion Kali Marmaro, na którym odbywały się pierwsze nowożytne igrzyska olimpijskie. Ateny słyną też z najlepszych restauracji w Grecji. Działa tu wiele pięknych kawiarenek, tawerny w ogrodach i uliczne targi a do głównych dań greckich zaliczyć można popularny także w Polsce gyros i sałatkę grecką.